دی ماهِ من
هفتم دی سالها من پیش از این
آمدم بهر وجودی در زمین
نورِ هستی تا که تابیده به من
آفرینش بوده از اول چنین
تا به دنیا آمدم دنیا ز من
پر شد از آوازِ شادی و طنین!
کوچه های شهر از آغازِ من
رنگِ زیبایی گرفته چون نگین
زندگی را از زمانِ کودکی
صخره ای دیدم پر از درد و حزین
از صدا و صوتِ قرآن و نماز
مانده در گوشم صدایی دلنشین
خاطراتِ قبلِ هر دی ماهِ من
یادِ من رفته همانندِ جنین!
علیرضا صانعی✍️
۱۴۰۲/۱۰/۰۶ - ساعت ۲:۳۷
به مناسبت هفتم دی، آغاز بهار ۲۱ سالگی!🥳
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی ۱۴۰۲ ساعت 7:45 توسط علیرضا صانعی
|
من به یادِ هرکه می افتم، حتی دشمنم