بهانه
به بهانه ای بگفتم، شبِ خوبِ دلربا را...
نروم به حسرت تو، به نگاهمت خدا را...
تو به جای زخمِ غمگین، به نگینِ دل بمانی...
ننمایی آتشم را، به دلم تویی صفا را...
به حریمِ دل نشانی، به بهانه ای بمانی...
نشده سرم که هرگز، به صدایِ تو جفا را...
چو به شهریار بگفتم، تویی شاعرِ جهانم...
به تمامِ شعر او من، بنوایمش دعا را...
همه جان و این جهانم، به تمسکش بمانم...
چه خوش است شهریارا، شَهِ مُلکِ لافتیٰ را...
علیرضا صانعی
۱۴۰۰/۰۴/۱۷
شعری به حمایت از شاعر سرافراز زنده یاد محمدحسین شهریار
تضمینی از شعر (همای رحمت) شهریار
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم شهریور ۱۴۰۱ ساعت 0:11 توسط علیرضا صانعی
|
من به یادِ هرکه می افتم، حتی دشمنم