حصر   و   زندانم   کنید،   فردا   پریشانم   کنید...

چون نکردم زندگی، من هم ندارم خویش و کس...

با  خدا  قهرم  گرفت  و  بغضِ  من  غمدیده  شد...

من   برای   عاشقی،   اکنون   که   باشم   در   قفس...

گفتمش  این  دل  مرا،  زخمی  زده  حالا  چرا؟...

با توام!  اکنون  غروبی  دارد  این  دل  در  عَبَس...

شانه ات   مانا   نبود   و   خطِ   من   خوانا   نبود...

هر دم  از  عشقی  زدم،  گفتی  که  دارم  چون  هوس...

من  تو  را  آیینه  می دانم  ز  خود  پیدا  کنم...

هرچه  خواهی  می دهم  فردا  کنی  قلبم  نفس...

او  خدای  عشق  و  ماه  و  خالقِ  زیباگری  است...

جانِ  من  فردا  کند  هر شب  ز  خوابِ  تو  جَرَس...

پاک   و   پاکیزه   بمان   و   عشقِ   پاکیزه   بخواه...

تا  تو باشی  با  خدا،  عاشق  بمیرد  زین  که  پس...

علیرضا صانعی

۱۴۰۱/۰۱/۱۷

اثری تلخ، عاشقانه و احساسی...